آواره تراز باد

مادر عزیزم امشب در خلوت تنهایی ام آهسته بی تو گریستم   

کاش صدای هق هق گریه ام را باد به تو می رساند…

تا بدانی که بی تو چه میکشم

کاش قاصدک به تو می گفت که در غیاب تو

رودی از اشک به راه انداخته ام….

و کاش پرنده ی سوخته بال عاشق از جانب من

به تو این پیغام را می رساند که:

امید و آرزوهایم بی تو آهسته آهسته

در حال فرو ریختن است مادر

روزی که به دنیا آمدم صدایی در گوشم طنین افکند که تا آخر عمربامن خواهد ماند
گفتم کیستی؟گفت:آوارگی
خیال میکردم آوارگی نام اسباب بازی است که میتوان با آن بازی کرد.
ولی امروز فهمیدم که خود اسباب بازی هستم بازیچه دست آوارگی

عزیزان این شعرو با تمام احساستان بخوانبد و سعی کنید حتما به آن عمل کنید  شعری که من برای یافتنش خیلی زحمت کشیدم و این شعرو مدیون یکی از دوستان خوب و عزیزم بنام محمد سرابی هستم . اینو تقدیم میکنم به تمام آواره های غریب و شما دوستان عزیز ونظرات شما باعث دلگرمی من خواهد بود در آخر این شعرو به یاد شاه بیت غزل زندگیم یعنی مادر عزیز تراز جان که سال هاست هم اغوش خاک شده مینویسم . 

بی خبر از همدگر خوابیدن چه سود     

بر مزار مردگان خویش نالیدن چه سود

زنده را باید به فریادش رسید             

ور نه بر سنگ مزارش آب پاشیدن چه سود

زنده را تا زنده است قدرش بدان        

ور نه بر روی مزارش کوزه گل چیدن چه سود

زنده را در زندگی دستش بگیر          

ور نه مشکی از برای مرده پوشیدن چه سود

با محبت دست مادر را ببوس             

ور نه بر روی مزارش تاج گل چیدن چه سود

یک شبی با زنده ها غمخوار باش       

ور نه بر روی مزارش نالیدن چه سود

تا زمانی زنده ایم بیگانه ایم                

در عزاها روی همدیگر بوسیدن چه سود

گر توانی زنده ای راش اد کن              

در عزا عطر و گلاب ناب پاشیدن چه سود

از برای  مادرت یک گل خوشبو ببر         

تاج گلها در کنار همچیدن چه سود

گر نرفتی خانه اش تا زنده بود              

خانه صاحب عزا شبها خوابیدن چه سود

گر نپرسی حال من تا زنده ام               

گریه و زاری و نالیدن چه سود

سالها عید آمد و رفت و نکردی یاد من   

جای خالی مرا در خانه ام دیدن چه سود

گر نکردی یاد من تا زنده ام                  

سنگ مرمر روی قبر مصطفی چیدن چه سود

این همه همدردی و همبستگی و تاج

گل در عزا و در مصیبت روی هم دیدن چه سود

چه کسی می تواند معنای آوارگی مرا بفمد؟ چه کسی می تواند آن گونه که می خواهم مرا تفسیر کند؟ چه کسی می تواند همه ی نگرانی های بزرگ و کوچک مرا در این دنیای نازیبا از بین ببرد و به من آرامش دهد؟ آواره ام آواره تر  از همیشه و حالم اصلا خوب نیست. نمی دانم دردم چیست و نمی دانم دقیقا حالم چگونه است؟!

دلم می خواهد کسی با من حرف بزند کسی که حرف هایش برای من بوی تکرار و نخواستن ندهد. کسی که بخواهمش و بخواهدم. شاید خیال می کردم تو همان یک نفر باشی که با حرف هایت جان می گرفتم و خیال می کردم حقیقت خوشبختی از آن ماست وقتی در آغوش پر مهر تو خواب های رنگین می بینم... اما همه چیز کابوسی بیش نبود و مادر برای من سرابی شد و رویایی که تا پایان دنیا به آن  نخواهم رسید......

در عجبم از پروردگاری که همه ی دنیایش در دل خلاصه شود و تاوان دل های شکسته را نگیرد...

آری... سال ها می گذرد از وقتی مادرم به آسمان ها پر کشیده زندگی یعنی روزها و شب های زیادی که برای من موفقیت و خوشبختی می آورد و امروز  خوب می بینم که هیچ خبری در این زندگی نیست و لایه لایه ی آن اشک آدمی را در می آورد و او را غصه دار می کندبخاطر نبود یگانه مادرش..........

چقدر دلم می خواهد آن آدمهایی را ببینم که خیلی خیلی خوشبختند یا خیالشان از بابت پایدار ماندن خوشبختی شان راحت است...

دلم تنگ است و می دانم که سال ها در گورستانی تاریک و مخوف تن خسته و فرسوده ام خوراک مورچه هایی خواهد شد که آذوقه زمستانی خود را جمع می کنند و مارانی که... ای وای... چه سرنوشت دردناک و غم انگیزی...

یادش بخیر آن روزها که مادر  داشتم همه ی وجودم سرشار بود از عطش مادر  اراده می کردم دلم راهی می شد و این روزها افسوس... که مادر در برم نیست و من تنها با خاطرات مادر زیبایم سر میکنم 

دلم برای مادرم تنگ است و افسوس... چه می دانی... سوگند که نمی دانی

من امروز صبح از قم برگشتم معذرت که دیر اومدم .اما حالا که اومدم سعی میکنم با شعر و مطالب جالب جبران مافات کنم وقتی رفتم قم یه حالت خوشحالی  بهم دست داد البته همیشه همینطوره نمیدونم شاید به برکت مقبره  متبرک اونجاست

وقتی رفتم جمکران از آقا خواستم که حاجت همه حاجتمندان رو برآورده کنه وحاجت من حقیر رو هم در پنهانی حاجت دیگران وقتی داشتم دعای فرج رو در صحن مسجد جمکران میخوندم اشک چشمانم نا خود آگاه بیرون امد و همان جا بود که ارزو کردم همه به ارزویشان برسند.به قول یه شاعر که میگه:

میرسد روزی که بی هم میشویم            یک به یک از جمع هم کم میشویم

میرسد روزی که ما در خاطرات                موجب خندیدن و غم میشویم  

زندگی چیست خون دل خوردن               اولش رنج آخرش مردن

در گلستان زندگی من گلی پژمرده ام     رنگ پیری را ندیدم در جوانی مرده ام 

 مکن مخفی به سینه آه مادر

مرا کن از غمت آگاه مادر

مشو راضی پس از تو زنده باشم

گل خود را ببر همراه مادر.

روح و روان عالم  از روح و روان مادر است

جان جهان و جان من بسته به جان مادر است

سلامت میکنم مادر       جوابم میدهی یاه نه؟

غریب افتاده ام مادر        تو یادم میکنی یا نه ؟

به خوابم آمدی دیشب    پریشان گشته ام مادر

دعا در حق من کردی      هنوزم میکنی یا نه ؟

اگر بد کرده ام مادر        جوانی بود و نادانی

نمی دانم که ای مادر     حلالم میکنی یا نه ؟